|
Kholoud verbaast zich erover dat de westerse commerciële massamedia zo partijdig berichten over de bezetting. Ze wijst erop dat de westerse journalistiek klakkeloos de berichtgeving van de Israëlische militairen overneemt. Elke verzetsdaad van de Palestijnen wordt onmiddellijk als terreurdaad afgeschilderd, terwijl het grootschalige geweld van de Israëlische strijdkrachten terloops wordt gemeld als een legitieme actie, ook al vallen daarbij talloze burger slachtoffers. Het Israelische geweld wordt ook niet binnen de context van een bezetting gepresenteerd, het is alsof er voor de Europese en Amerikaanse massamedia geen sprake meer is van een illegale Israëlische bezetting. Die is helemaal naar de achtergrond verdwenen of zelfs volledig uit zicht. Volgens Kholoud staan de Palestijnen er helemaal alleen voor tegen een oppermachtige bezetter. Ze zegt: ‘Iedereen hier heeft op zijn minst één familielid die vermoord is door het Israëlische leger, of gewond is geraakt bij een inval, of die is opgepakt en in de gevangenis zit. Elke westerling die hier komt raakt geschokt door wat hij of zij ziet en hoort. De kinderen hier zijn niet als de kinderen in bijvoorbeeld Europa, die over hun dromen en verlangens praten. Hier spreken de kinderen meteen over de politiek, over de dagelijkse werkelijkheid van de bezetting, over het geweld en het opgesloten zitten achter een negen meter hoge betonnen muur, over hun angst en verdriet, over het feit dat ze nergens heen kunnen. Voordat de muur werd gebouwd gingen ze op hun vrije dag met hun ouders naar een stuk land waar olijfbomen stonden. De armen van het kamp lieten daar hun kinderen spelen en plukten er de olijven, persten die en verkochten de olie. Maar ook dat kan niet meer. Na zonsondergang kan geen kind en trouwens ook geen volwassene meer naar buiten uit angst te worden neergeschoten of opgepakt door het Israëlische leger. Het is levensgevaarlijk. Na tien uur ’s avonds is er geen licht op straat, het is aardedonker, je bent ingesloten door een muur en elk moment kan het leger binnenrukken met tanks en gepantserde wagens. En ze kunnen alles met je doen, doodschieten, oppakken, wij zijn vogelvrij verklaard en dat weten de militairen. Ze zullen nooit vervolgd worden voor hun misdaden. In 2000 hebben ze de meisjesschool hierachter van de UNWRA helemaal kapotgeschoten, waar eerst ramen waren, zitten nu uit voorzorg betonnen platen. In 2002 hebben de Israëli’s hier onder andere een moeder van zes kinderen gedood die in de keuken aan het werk was. Ze werd getroffen door een granaatscherf. Protesteren helpt niet, Israël doet wat het wil en de wereld kijkt toe. Dit kamp waar duizenden burgers samengeperst naast en boven elkaar wonen, is beschoten met zwaar mitrailleurvuur, met tank- en artillerie granaten, met raketten uit helikopters, met brandbommen. Zo ziet ons leven er in het kamp uit. Israël wordt daar niet voor gestraft, integendeel, het wordt op allerlei manieren gesteund door het Westen. Waarom zwijgt het over onze mensenrechten en over de dagelijkse terreur van een bezetting?
Rich: Het punt is dat onafhankelijke media hierover berichten, maar niet de westerse massamedia. Hoe bereik je die zolang bijvoorbeeld een mediamagnaat als Rupert Murdoch, die een overtuigde zionist is, toegeeft dat hij alles steunt wat Israël doet. Hij bezit overal op de wereld kranten, tijdschriften, televisiezenders, radiostations, onlangs kocht hij voor 5 miljard Dow Jones, eigenaar van de invloedrijke Wall Street Journal. Ik bedoel hoe kom je er tussen?’ Kholoud: ‘De Israëli’s beheersen de media beter dan de Palestijnen. Wij kwamen pas laat in actie om onze zaak wereldwijd te verdedigen. En nu wordt Israël door de VS gesteund en doen argumenten en feiten er niet meer toe.’
Aan het eind van het gesprek zegt ze: ‘Ik vermoed dat Israël in de ogen van het Westen een machtig land lijkt. Maar voor mij is een natie die kinderen vermoord om sterk te lijken een zwak land. Ik denk dat de joods-Israëli’s dit allemaal doen om de wereld en de Palestijnen duidelijk te maken dat ze sterker zijn, om ons te vertellen dat we ons land nooit meer terug zullen krijgen. Ik ben van mening dat de Israëli’s in wezen niet echt geloven dat ze recht hebben op de grond waarvan ze ons verdreven hebben. Als ze werkelijk overtuigd zouden zijn van hun recht dan zouden ze niet zo hysterisch reageren, en zouden ze ons niet onzichtbaar proberen te maken. Ondanks het feit dat vrouwen van het kamp vermoord zijn, dat zoons en dochters in gevangenissen zijn gezet of vermoord, dat mannen vernederd worden en mishandeld of vermoord, blijven wij Palestijnen aan hun land vasthouden. We wijken niet, hier hebben onze families eeuwenlang geleefd. In tegenstelling tot de joods-Israëli’s voelen wij dat hier onze wortels liggen. Ondanks het feit dat wij niet zwaar bewapend zijn en de Israëli’s wel, voelen ze zich onophoudelijk bedreigd. Ondanks al die wapens die ze machtig maken, voelen ze zich de hele tijd bang en schuldig. Ze missen iets dat wij hebben, wortels in het land. Je ziet het aan alles dat ze doen. Ook aan de wijze waarop ze het land verwoesten om overal een muur dwars doorheen te kunnen trekken. Ze houden niet echt van het land. En waarschijnlijk houden ze niet echt van zichzelf. Ze vernietigen zichzelf geestelijk. Kijk, een leger heb je nodig om jezelf te beschermen tegen een mogelijke vijand, maar niet om van anderen te stelen en niet om de oorspronkelijke bewoners van dat land te vermoorden. Wie anderen niet respecteert, respecteert uiteindelijk zichzelf niet.’
Rich: Ik heb toen ik voor een niet gouvernementele organisatie werkte een tijd in Hebron gewoond. Mijn buurtbewoners verlieten nauwelijks hun huis, de kinderen waren gestopt met naar school gaan omdat ze telkens aangevallen werden door joodse kolonisten van een nabijgelegen nederzetting. Vaak zag ik ze uit hun nederzetting rennen zodra ze Palestijnse kinderen zagen en zag ik hoe ze kinderen opstookten om met stenen te gooien. Een keer hield ik een kolonist tegen die nota bene met een zes maanden oude baby in zijn arm enkele Palestijnse kinderen begon te schoppen en te slaan. Toen ik hem ter verantwoording riep zei hij: ‘Als je ze nu doodt dan zullen we in de toekomst geen probleem meer hebben.’ Wat voor samenleving krijgt men als volwassenen hun kinderen leren te haten en geweld te gebruiken? Kinderen van dit soort extremisten groeien niet op met een gezond verstand. Zo mishandelen de kolonisten hun eigen kinderen. En dit zal verstrekkende consequenties hebben voor hun eigen samenleving.’
Kholoud: ‘Ik stond gisteren bij een militaire controlepost vlakbij Ramallah en zag hoe een heel jonge soldaat volwassen Palestijnen toeschreeuwde, hen beledigde en vernederde. Hij was nog een kind, bewapend met een automatisch geweer, dat bijna groter was dan hijzelf. Ik vroeg me af: wat voor een samenleving doet dit zijn eigen kinderen aan, wat voor gemeenschap laat haar kinderen anderen terroriseren? Het is inhumaan om een dergelijk jong iemand dit te laten doen. Het tekent hem voor de rest van zijn leven.’
1 | 2
|
