|
Susan Akram: ‘Weliswaar hebben de afgelopen twee decennia de zogeheten nieuwe historici in Israel aan de hand van archiefmateriaal veel van deze mythen doorgeprikt, maar omdat die mythen zo sterk zijn geloven nog steeds veel mensen de propaganda. Bovendien spelen de massamedia een belangrijke rol in het handhaven van die mythen. Ik zelf heb vooral de juridische mythen bestudeerd en wat dan onmiddellijk opvalt, is de zeer actieve rol die de Israel lobby daarbij speelt in de Verenigde Staten. Gedeeltelijk heeft ze zo’n succes gehad omdat de mythen makkelijker te accepteren zijn voor mensen die geen tijd willen vrijmaken om zich bezig te houden met de werkelijkheid. Het is veel eenvoudiger een ééndimensionaal verzinsel te slikken dan een gecompliceerde geschiedenis met al haar nuances uit te pluizen. En dit geldt helemaal zodra het op juridische feiten aankomt, men moet zich dan verdiepen in het internationaal recht en de talloze VN-resoluties, die ingewikkeld kunnen zijn om goed te bevatten. De lobby bespeelt ook de schuldgevoelens over de holocaust die voortkwam uit de Europese christelijke cultuur. Dan zijn er nog de christen fundamentalisten die hun eigen belangen hebben waarom ze propaganda verspreiden. En tot op zekere hoogte is het succesvol geweest in de joodse gemeenschap omdat de zionisten de angst bespelen dat op een bepaald moment de joden weer vervolgd zullen worden en ze dan een plaats nodig hebben waar ze naartoe kunnen. Het ironische is alleen dat Israel nu de minst veilige plaats voor de joden is. Tenslotte bestaat er een elite onder joodse politici die gevestigde belangen heeft bij het verspreiden van de mythen, ze ontleent er haar aanzien en inkomen aan. Een voorbeeld daarvan zijn de neoconservatieven die erin geslaagd zijn de Verenigde Staten een oorlog in te manoeuvreren die volledig tegen zijn eigen belangen is. Die gebruiken Israel voor haar eigen doeleinden.’
De neoconservatieven steunen al jaren de onverzoenlijke politiek van de Israelische regeringen. Amper een week na de aanslagen van 2001 publiceerden ze namens het Project for the New American Century (PNAC) een open brief aan president Bush junior waarin Israel beschreven werd als ‘Amerika’s betrouwbaarste bondgenoot tegen het internationale terrorisme’ en riep het de president op ‘onze mededemocratie volledig te steunen’. De Amerikaanse regering werd geadviseerd om alle steun aan de Palestijnse Autoriteit ogenblikkelijk te beëindigen. De brief was ondertekend door de volgende de neoconservatieven binnen de Israel lobby, zoals Eliot Cohen, Aaron Friedberg, Reuel Marc Gerecht, Robert Kagan, Charles Krauthammer, William Kristol, Richard Perle en Norman Podhoretz.
Susan Akram: ‘Een andere reden waarom de Israel lobby succesrijk is geweest, is het feit dat informatie die de mythen onderuit haalt, doorgaans onderdrukt wordt, en de mensen die deze informatie verspreiden gedemoniseerd worden. Zelfs gerespecteerde hoogleraren als Mearsheimer en Walt zijn op een uiterst doortrapte manier aangevallen, louter en alleen omdat ze met hun informatie een democratisch debat op gang proberen te brengen over de vraag welk strategisch belang de Verenigde Staten heeft om jaarlijks miljarden dollars aan Israel te schenken. Het is een vaststaand patroon dat kritiek onmiddellijk wordt afgestraft. De mythen mogen niet in het openbaar bediscussieerd worden. Doet men dat wel dan wordt men verdacht gemaakt, dat is ook gebeurd met Edward Said, met Norman Finkelstein en Joel Beinen, hoogleraar geschiedenis aan de Stanford Universiteit, met Noam Chomsky, allen eerbiedwaardige geleerden, die kritiek op de Israelische politiek hadden. Gelukkig beginnen steeds meer joodse Amerikanen hun stem te verheffen tegen de Israelische onderdrukking, maar ook hen probeert de lobby de mond te snoeren. We hebben zodoende te maken met een bedreiging van de academische vrijheid en van de vrijheid van meningsuiting, de persvrijheid. Op dit moment is het recht om zich vrij en open in de media te uiten uiterst beperkt omdat Israel een heilig huisje is. Er rust een taboe op kritiek en daarnaast betekent het voor volksvertegenwoordigers politieke zelfmoord. Omdat elk Congreslid weet dat kritiek op Israel het einde betekent van zijn of haar politieke carrière dient iedereen de status quo waarop de huidige machtsverhoudingen zijn gebaseerd. Paul Findley, voormalig Republikeins lid van het Huis van Afgevaardigden, verloor zijn zetel nadat hij de macht van de Israel lobby had getart. In het boek They Dare to Speak Out: People and Institutions Confront Israel’s Lobby, liet hij zien hoeveel invloed vooral AIPAC heeft in zowel het Congres als het Witte Huis. “In hun activiteiten om steun voor Israel te verwerven, verstikken ze rigoureus afwijkende meningen en intimideren het hele Congres. Dat doen ze nog steeds. Ze verslaan wetgevers die Israel bekritiseren. Senatoren Adlai Stevenson III en Charles H. Percy, en leden van het Huis van Afgevaardigden Pete McCloskey, Cynthia McKinney, Earl F. Hilliard, en ik werden tijdens verkiezingen verslagen door kandidaten die zwaar gefinancierd werden door pro-Israel krachten. Alleen McKinney was in staat om haar zetel in het Congres te herwinnen.” En de lobby wist zelfs de invloedrijke en gerespecteerde senator Fulbright ten val te brengen, omdat hij “consequent onvriendelijk was tegenover Israel en onze supporters in dit land,” aldus de Anti-Defamation League. De campagne van zijn tegenkandidaat werd grotendeels gefinancierd door de pro-Israel lobby en Fulbright verloor de verkiezing. In 1967 had hij gewaarschuwd voor de grote invloed van de Israel lobby in de Senaat. Bovendien bekritiseerde de senator keer op keer Israel’s schendingen van het internationaal recht. In de dertig jaar dat hij in de senaat zat heeft Fulbright telkens benadrukt dat “het recht de essentiële basis [is] van stabiliteit en orde zowel in samenlevingen als in internationale betrekkingen. Als een conservatieve macht heeft de Verenigde Staten een wezenlijk belang in het handhaven en uitbreiden van het rechtsgebied in internationale betrekkingen. In zover het internationaal recht wordt nageleefd, verschaft het ons stabiliteit en orde en een middel om het gedrag te voorspellen van degenen met wie we wederzijdse juridische verplichtingen hebben. Wanneer we zelf het recht schenden… stimuleren we zonder twijfel anderen om het recht te schenden, waardoor wij ordeloosheid en instabiliteit in de hand werken en zo onmeetbare schade toebrengen aan onze lange-termijn belangen.’ Die visie was voor de Israel lobby onaanvaardbaar en het betekende het einde van Fulbright’s lange loopbaan als volksvertegenwoordiger. De lobby kan carrières maken en breken, in de politiek, in de academische wereld zoals we zagen bij professor Finkelstein, en in de media. Uiteindelijk verloor ook Cynthia McKinney haar zetel in het Huis van Afgevaardigden nadat ze zich publiekelijk had uitgesproken voor een Palestijnse staat. De zionistische lobby financierde McKinney’s tegenstander waardoor haar herverkiezing onmogelijk werd gemaakt. Feit is dat Amerikaanse politici geen kritiek kunnen hebben op Israel. De invloed is ook merkbaar in Europa door het intense verlangen van politici om de Verenigde Staten te vriend te houden, de grote militaire macht. Ze weten welke belangen ze moeten dienen willen ze een carrière kunnen maken. Washington heeft de keuzevrijheid inmiddels nog meer beperkt. De regering Bush junior heeft gesteld: jullie zijn vóór ons of tegen ons, een andere weg is er niet. En dus steunen de meeste Europese politici Israel.
1 | 2 | 3 | 4
|
