|
Uit: De Joodse Staat. Vijftig Jaar Later. Waartoe heeft Herzls politiek geleid? Mei 1946
“Het proces van secularisering maakte de joden zelfs minder ‘realistisch’, dat wil zeggen minder dan ooit tevoren in staat om de werkelijke situatie onder ogen te zien en te begrijpen. Door hun geloof te verliezen in een goddelijk begin en een uiteindelijk hoogtepunt van de geschiedenis, verloren ze hun leidraad in de wildernis van naakte feiten; want als de mens beroofd wordt van alle instrumenten om gebeurtenissen te interpreteren, blijft hij achter zonder enig gevoel voor realiteit… Herzls beeld van het joodse volk als omgeven en bijeen gedreven door een wereld van vijanden heeft in onze dagen de zionistische beweging veroverd en is het gangbare gevoel geworden van de joodse massa’s.”
Uit het essay Om Het Joodse Vaderland Te Redden. Mei 1948
“De joden maakten aanspraak op het morele recht om vast te houden aan het oorspronkelijke besluit van de Verenigde Naties. De Arabieren maakte aanspraak op het even morele recht om vast te houden aan het beginsel van zelfbeschikking van de Volkenbond, volgens welk Palestina geregeerd zou worden door de huidige Arabische meerderheid en aan de joden minderheidsrechten zou worden toegekend. Het Joods Agentschap, van zijn kant, kondigde aan dat het de Joodse Staat zou uitroepen op 16 mei [1948], welk besluit de Verenigde Naties ook zou mogen nemen…Joodse linkse intellectuelen die betrekkelijk kort geleden nog neerkeken op het zionisme als een ideologie voor zwak begaafden en die het opbouwen van een joods vaderland als een hopeloze onderneming beschouwden, die zij in hun grote wijsheid verworpen hadden nog voordat ermee begonnen was; joodse zakenmensen van wie de belangstelling voor joodse politiek altijd bepaald was geweest door de allesoverheersende vraag hoe joden uit de krantenkoppen te houden; joodse filantropen die zich stoorden aan Palestina omdat het een vreselijk duur liefdadigheidsdoel was dat fondsen wegzoog van ‘waardigere’ doelen; de lezers van de jiddische pers, die tientallen jaren oprecht, zij het naïef, ervan overtuigd waren dat Amerika het beloofde land was; al deze joden, van de Bronx, Park Avenue en Greenwich Village tot aan Brooklyn, zijn vandaag de dag in de rotsvaste overtuiging dat een joodse staat nodig is, dat Amerika het joodse volk verraden heeft, dat het terreurbewind van de Irgoen en de Stern-groepen min of meer gerechtvaardigd is en dat… David Ben Goerion en Moshe Sharett de ware, hoewel iets te gematigde staatslieden van het joodse volk zijn… Na tweeduizend jaar van ‘galoet mentaliteit’ is het joodse volk plotseling opgehouden te geloven in overleving als ultiem goed in zichzelf en is in een paar jaar tijd overgestapt naar het tegenovergestelde extreme idee. Nu geloven joden in vechten tegen elke prijs en hebben het gevoel dat ‘ten onder gaan’ een zinnige methode van politiek bedrijven is. Een eenstemmige opinie is een buitengewoon onheilspellend verschijnsel en een van de kenmerken van onze moderne massatijdperk. Ze vernietigt het sociale en het privéleven, dat gebaseerd is op het feit dat wij verschillen van karakter en van overtuiging. Van mening verschillen en er zich bewust van zijn dat anderen anders denken over dezelfde kwestie behoedt ons voor die goddelijke zekerheid waarmee elke discussie gesmoord wordt en maatschappelijke betrekkingen worden teruggebracht tot die van een mierenhoop. Een eenstemmige publieke opinie neigt ertoe om degenen die anders zijn, fysiek uit te schakelen, want massale eenstemmigheid is niet het resultaat van overeenstemming, maar een uitdrukking van fanatisme en hysterie. In tegenstelling tot overeenstemming beperkt eenstemmigheid zich niet tot een aantal precies omschreven zaken, maar verspreidt zich als een infectie over elk vraagstuk dat ermee verband houdt... Zoals maar al te goed te begrijpen is bij een volk zonder politieke ervaring, heeft er altijd een kinderlijke hoop geleefd dat een of andere grote broer zou langskomen die zich zou ontfermen over het joodse volk, hun problemen zou oplossen, hen zou beschermen tegen de Arabieren en hun uiteindelijk een prachtige joodse staat met alles erop en eraan zou schenken… Vanwege dit naïeve vertrouwen en een even naïeve onderschatting van de Arabische kracht lieten de joodse leiders decennialang de ene na de andere mogelijkheid glippen om tot een vergelijk met de Arabieren te komen… Welnu, als de niet-zionisten hadden willen handelen als echte realisten in de joodse politiek, zouden ze hebben moeten hameren en steeds weer erop moeten hameren dat de enige permanente realiteit in deze hele constellatie de aanwezigheid van Arabieren was in Palestina… In plaats daarvan zagen ze besluiten van grootmachten aan voor de ultieme werkelijkheid en ontbrak hun de moed niet alleen hun joodse medemensen, maar ook hun eigen regeringen te waarschuwen voor de mogelijke gevolgen van de deling en het uiroepen van een joodse staat.”
“Het oprollen van alle terroristische groepen (en geen akkoorden met hen) en een snelle bestraffing van alle terreurdaden (en niet slechts protesten ertegen) zullen het enige geldige bewijs zijn dat het joodse volk in Palestina zijn gevoel voor de politieke werkelijkheid heeft hervonden en dat het zionistische leiderschap weer genoeg verantwoordelijkheid heeft om het lot van de joodse gemeenschap in Palestina aan hen toe te vertrouwen.”
Uit Vrede of Wapenstilstand in het Midden Oosten. Gepubliceerd in januari 1950, geschreven in 1948
“Vrede is het Midden-Oosten is essentieel voor de staat Israel, voor de Arabische bevolking en voor de westerse wereld… De keuze tussen werkelijke vrede en wapenstilstand is volstrekt niet alleen, of zelfs niet voornamelijk, een vraagstuk van buitenlandse politiek. De interne structuur van de Arabische staten als ook van de joodse staat zal er afhankelijk van zijn. Hooguit een wapenstilstand zou de nieuwe Israelische staat dwingen om de gehele bevolking in een permanente staat van mogelijke mobilisatie te houden; de voortdurende bedreiging van gewapend ingrijpen zou noodzakelijkerwijs de richting van alle economische en sociale ontwikkelingen beïnvloeden en misschien uitlopen op een militaire dictatuur. De culturele en politieke steriliteit van kleine door en door gemilitariseerde naties is in de geschiedenis voldoende aangetoond. De voorbeelden van Sparta en soortgelijke experimenten zullen naar alle waarschijnlijkheid niet afschrikwekkend werken voor een generatie Europese joden die de vernedering van Hitlers slachthuizen proberen uit te wissen met de recent veroverde waardigheid van strijd en de triomf van een overwinning… Buitensporige uitgaven voor bewapening en mobilisatie zouden niet alleen de jonge joodse economie verstikken en het einde betekenen van de sociale experimenten van het land, maar ook leiden tot een groeiende afhankelijkheid van de gehele bevolking van financiële en andere steun van Amerikaanse joden.”
1 | 2 | 3
|
