|
Het magazine Time stelde dat Sharons soldaten ‘elke man, vrouw en kind neerschoten die ze konden vinden. Het geschreeuw van de stervenden was te horen midden de explosies.’ Het Amerikaans ministerie van Buitenlandse Zaken stelde dat de ‘verantwoordelijken rekenschap behoorden af te leggen.’ Sharon was evenwel niet onder de indruk en hij zou straffeloos doorgaan met het plegen van oorlogsmisdaden. Tijdens de Brits-Franse campagne om het Suez-Kanaal te veroveren op Egypte zouden naar schatting 270 Egyptische krijgsgevangenen en enkele Soedanezen zijn vermoord door Israëlische paratroepen. Eén van de verantwoordelijke officieren was… Ariel Sharon. Als hoofd van het zuidelijk commando van het Israëlische leger was hij alleen al in augustus 1971 verantwoordelijk voor de vernietiging van 2.000 huizen in de Gaza-strook. Als minister van Defensie leidde Ariel Sharon de Israëlische invasie in Libanon – met de eufemistische naam ‘Vrede voor Galilea’ - die moest leiden tot de ontmanteling van de PLO. Deze campagne zou het leven kosten aan vele duizenden Palestijnen en Libanezen, onder wie 40 procent minderjarigen. Dramatisch dieptepunt was de slachting in de kampen Sabra en Shatila van 16 tot 18 september 1982 door de Falangisten in door het Israëlische leger gecontroleerd gebied. Het Rode Kruis telde 2.750 lijken. Het jaar daarop zou de Israëlische parlementaire Kahan Commissie Defensieminister Sharon ‘indirect verantwoordelijk’ achten voor deze slachtpartijen.’’ Nog een premier naar wie straatnamen in Israël vernoemd zijn en die zijn loopbaan met terrorisme begon is Menachem Begin, leider van de Irgoen, een joods terroristische organisatie die mede verantwoordelijk was voor het bloedbad in het aan de rand van Jeruzalem gelegen Palestijnse dorp Deir Yassin op 9 april 1948, aan de vooravond van de Israëlische Onafhankelijkheidsverklaring. In totaal werden, volgens de New York Times, 254 Palestijnen afgeslacht. De getuigenverklaringen van degenen die wisten te vluchten zijn gruwelijk. Deir Yassin is een begrip voor zowel de Palestijnen als voor de joods-Israelis. Na de terroristische aanslag verklaarde de latere premier van Israël trots: ‘’Wij creëerden paniek onder de Arabieren daar en alle omliggende dorpen. In één klap verandereden wij de strategische situatie… Arabieren in het gehele land, opgewekt om de wilde verhalen te geloven van ‘Irgoen slachtpartijen’ werden door een onbegrensde paniek overvallen en begonnen te vluchten om hun leven te redden. De massavlucht ontwikkelde zich snel tot een krankzinnige ongecontroleerde uittocht. De politieke en economische betekenis van deze ontwikkeling kan nauwelijks worden overschat,’’ aldus de trotse Begin over deze terreurdaad, waarbij ook kinderen en 145 vrouwen werden vermoord, van wie 35 zwanger waren. Onmiddellijk hingen joodse terroristen pamfletten op in Arabische dorpen, waarop het bloedbad gedetailleerd werd beschreven, terwijl in het Palestijnse Jeruzalem vrachtwagens met luidsprekers rondreden die de Palestijnen opriepen te vluchten: ‘‘Tenzij jullie je huis ontvluchten, zal het lot van Deir Yassin jullie lot zijn.’’
De diplomate: ‘Ook hier is de westerse houding weer uiterst cynisch. Geen enkele Europese regering zou het ongestoord accepteren dat een parlement van een ander land een herdenkingsdienst voor een notoire terrorist zou houden. Toch accepteert men dit van Israel. In februari 2008 woonde premier Olmert in de Knesset een speciale zitting bij ter herdenking van de honderdste geboortedag van Avraham Stern, de oprichter van de Lehi, die in 1942 door de Britten werd doodgeschoten. In zijn toespraak sprak Olmert de terrorist Stern aan hij bij zijn koosnaam Yair, hetgeen betekent: hij zal schijnen. Olmert verklaarde: “Nu we herdenken dat hij 100 jaar geleden geboren is en dat het 65 jaar geleden is dat hij werd vermoord, verdient “Yair” het, dat de staat Israël hem niet vergeet en dat hij hem herdenkt als een van de pioniers van de mentaliteit van vrijheid en heldendom waarzonder onze natie niet zou zijn herboren. Dit betekent niet dat wij ons met alles wat hij ons leerde moeten identificeren, omdat “Yair” een onafhankelijk pad bewandelde in de Zionistische strijd. Welke reserves men ook zou kunnen hebben,”Yair’s” bijdrage aan de vrijheid van Israël kan niet geloochend worden. De Lehi-strijders die door zijn inspiratie vochten hebben een in belangrijke mate bijgedragen aan het geloof en de toewijding waarmee de strijd is gestreden; met als resultaat de wedergeboorte van - en het einde aan de mandaat’s regering over - “Eretz Israel” (Groot Israël).” Met andere woorden, de huidige premier van Israel, wiens gedachtegoed direct voortkomt uit het extremisme van mensen als Stern prijst een man die tijdens de Tweede Wereldoorlog verantwoordelijk was voor de moord op Britse militairen, hoge westerse diplomaten, en zogeheten ‘’joodse collaborateurs’’ omdat hij voor Eretz Israel streed, het Israel zo groot als het hele voormalige Palestina, inclusief Jordanie. Geen westerse regering durfde met de wenkbrauwen te fronsen, laat staan te protesteren. Weet u, alleen via de weg van het recht kan een oplossing komen. Er moet paal en perk worden gesteld aan de almaar voortdurende flagrante Israëlische schendingen van het internationaal recht. Ik zie geen andere weg, de politiek is volledig vastgelopen, en een mentaliteitsverandering kost te veel tijd, het weerleggen van de emoties en de percepties is een veel te lange weg. Zelfs het taalgebruik van politici en in de media is vergiftigd. Alleen het recht kan een oplossing bieden.’
Vele jaren geleden wandelde ik in gezelschap van Anneke Jos Mouthaan, die later mede-oprichtster werd van Een Ander Joods Geluid, en haar joods-Israëlische vriend Toma Sic door Tel Aviv. Ook Toma die in woord en daad de terreur van de Israëlische staat bestreed, wees me erop hoe kenmerkend het was dat straatnamen genoemd werden naar zionistische extremisten. Hij zei: ‘Stel je voor Stan, dat je als Palestijn door straten loopt met namen van terroristen die je bestaan ontkennen, die je aan hartverscheurende verschrikkingen herinneren, aan grootschalige verdrijving, aan moord en verkrachting. En je eigen joodse landgenoten weigeren dit te erkennen, niemand van hen wil inzien dat er misdaden tegen je zijn gepleegd en nog steeds worden gepleegd, want voor hen besta je gewoonweg niet. Je stelt niets voor. Je bent onzichtbaar voor hen. Dat is de positie van de Palestijnen in Israël.’
1 | 2 | 3 | 4
|
