|
Al sinds 1988 heeft de PLO als wettige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk Israël officieel en publiekelijk erkent, een erkenning die werd herhaald in 1991 tijdens de Madrid Conferentie en in 1993 en 1994 ten tijde van de Oslo Akkoorden. En zie wat er gebeurde. Een verslechtering van de positie van de Palestijnse bevolking. Een proces dat nog eens verergerde in 2006 toen Hamas democratisch aan de macht kwam. Ze verloren nog meer land en nog meer mensen, het aantal joodse kolonisten in bezet gebied verdubbelde. Om nu van Hamas te eisen dat ze Israël erkent is ronduit absurd, want het zal de vicieuze cirkel niet doorbreken, het zal geen eind maken aan de diefstal van land en het doden van Palestijnse burgers, zoals we tijdens de PLO-jaren gezien hebben. Denkt men werkelijk dat een erkenning door Hamas ertoe zal leiden dat Israel zich uit de bezette gebieden zal terugtrekken, zoals de Verenigde Naties al jaren eist en het International Gerechtshof in Den Haag in 2004 voorschreef? Zal Israël dan ophouden met het schenden van het internationaal recht? Geen enkele politieke partij in Israël accepteert een onafhankelijke Palestijnse staat op de Westbank en de Gaza Strook gebaseerd op de VN-resoluties 242 en 338. En toch hebben de Palestijnen zowel binnen als buiten Israël de staat erkend. Dus voor Hamas is deze door het Westen gesteunde eis nonsense. Juist dit standpunt van Hamas wordt nu door de meerderheid van de Palestijnen gesteund. Ze hebben gemerkt dat een erkenning niets oplevert, integendeel, het geweld van de bezetting is doorgegaan, het stelen van land, het standrechtelijk doden van tegenstanders, het in beslag nemen van de ondergrondse watervoorraden, het bombarderen van bevolkingscentra. De Palestijnen beschouwen Hamas als hun laatste hoop, omdat ze weten dat als ze hun recht op een levensvatbare staat opgeven ze alles verliezen. Dat zou het definitieve einde zijn van hun hoop en aspiraties, waarvoor ze zoveel jaren intens geleden hebben. Bovendien, wat moet Hamas precies erkennen? Waar liggen de grenzen van Israel? Zestig jaar na de oprichting van de staat weigert ‘‘de joodse natie” nog steeds aan te geven waar haar grenzen liggen. Daar komt nog bij dat Israel in de praktijk het bestaansrecht van een levensvatbare Palestijnse staat niet accepteert. Waarom moet Hamas dan wel Israel erkennen?
Helaas leven we niet in een wereld die bestuurd wordt door logica en gezond verstand. Ik begrijp de redenen, alle wrok en frustratie achter de zelfmoordaanvallen. Ook ik keur het Israelische geweld ten zeerste af. Tegelijkertijd ben ik van mening dat de zelfmoordstrategie verwerpelijk is en de Palestijnen niet helpt. Dus zowel vanuit een humanitair als pragmatisch standpunt vind ik dat de Palestijnen zich niet moeten laten meeslepen naar hetzelfde gewelddadige niveau van de Israëli’s, ze moeten zich niet laten dwingen dezelfde wrede praktijken toe te passen. Wij zijn de slachtoffers, wij hebben zoveel van ons land verloren, wij hebben zoveel mensen verloren door het Israëlisch terrorisme en niet andersom. Dat geeft de Palestijnen weliswaar het recht om zich te verdedigen, maar we moeten uiterst voorzichtig zijn met de middelen. Door het aanvaarden van de zelfmoordactie worden nagenoeg dezelfde terreurmiddelen ingezet als de Israëli’s gebruiken en verliezen wij zo niet alleen onze menselijkheid maar ook ons moreel gelijk. Bovendien helpt het ons niet in politiek opzicht. Een aanslag reageert even de woede en frustratie af binnen de Palestijnse gemeenschap waar elke familie wel iemand heeft verloren, maar hij levert geen enkel politiek voordeel op. Integendeel, door die aanvallen hebben de Palestijnen veel verloren, want zelfs de mensen die vanouds met de Palestijnen sympathiseerden, wenden zich af. Niemand houdt van terreur. Op die manier werd de afgelopen vijftien jaar de aandacht afgeleid van de legitimiteit van de Palestijnse strijd en beperkt tot slechts één vraag: hoe kan het Palestijns geweld worden gestopt? Israël greep deze aanvallen onmiddellijk aan om onderhandelingen op te schorten, alsof die zelfmoordacties de wezenlijke oorzaak van het conflict zijn en niet de militaire bezetting, de voortgaande diefstal van Palestijns land en de weigering van Israël om het recht op terugkeer te erkennen van de miljoenen Palestijnen wier families in 1948 of 1967 met geweld werden verdreven. De zelfmoordaanvallen waren niet de oorzaak van het probleem, maar het gevolg ervan. Maar juist de oorzaken van dit conflict verdwenen achter de horizon door de grote media-aandacht voor de joods Israëlische slachtoffers van de zelfmoordaanslagen. Ondertussen was voor de Palestijnse slachtoffers van de Israëlische terreur in de westerse media nagenoeg geen enkele aandacht.
Het door de VS en Europa tegelijkertijd financieren van de bezetting en het opleggen van sancties gericht tegen mensen die onder die bezetting leven, is niets anders dan een schandalige hypocrisie. Het is waar wat u zegt dat het staken van de zelfmoordacties de Palestijnen geen enkel politiek voordeel zal opleveren. De VS en Europa blijven Israël door dik en dun steunen, maar ook als de Palestijnen ermee doorgaan leveren ze niets op. In beide gevallen verliezen ze, maar als ze ermee stoppen dan behouden ze in elk geval hun menselijkheid en hun moreel gelijk. Als Palestijn voel ik me buitengewoon droevig als ik zie dat een zelfmoordaanslag wordt toegejuicht, droevig voor de Palestijnen en woedend over de bezetting die ons over de rand duwt en onze menselijkheid vernietigt. Wanneer je tevreden bent over de dood van burgers in een bus dan betekent het dat je onder een extreme druk leeft die jouw normaal menselijke gevoel heeft verstoord. Dat is wat de al 40 jaar durende bezetting met de Palestijnen doet, het vernietigt ons psychisch, onze menselijke aard. En hetzelfde geldt voor een Israëlische soldaat van 18, 19 jaar oud. Als die opdracht krijgt om een Palestijnse woning binnen te dringen waarbij regelmatig gewone burgers worden vermoord, onder wie kinderen, dan wordt zo’n soldaat een monster. Die monsters keren naar huis terug en moeten met een belast geweten zien verder te leven. Ook de Israëlische samenleving is geïnfecteerd geraakt door dit geweld en is moreel failliet als gevolg van het geweld van de bezetting. Zoiets is onvermijdelijk.
1 | 2 | 3 | 4 | 5
|
