|
Misschien staan we aan de vooravond van een rampzalig scenario. Tot nu toe luistert de militaire vleugel naar het politieke leiderschap van Hamas. Maar niet alles is meer onder controle door de enorme druk van de onderdrukking en door de westerse militaire, politieke en financiële steun aan Israel en Fatah. Hoe lang weten de Hamas politici de gewapende vleugel in de hand te houden? In de Gaza Strook staat de situatie op het punt van exploderen. Het gevaar is dat als Hamas zijn jonge aanhangers verliest, Al Qaida-achtige organisaties hen zullen opvangen. Die opereren in hele losse, moeilijk te controleren verbanden. We hebben hier te maken met jonge mensen die gevoed worden door het besef dat er geen vreedzame oplossing mogelijk is, dat wil zeggen: een oplossing gebaseerd op het internationaal recht of op rationele politieke gronden. Sommige van die misschien nog kleine cellen zijn al gevormd in de Gaza Strook en dat is een rampzalige ontwikkeling, want die zullen zowel Israëli’s als Palestijnen tot doelwit nemen, zoals bijvoorbeeld in Irak te zien is. Dus als Israël en het Westen geen contacten wensen met de democratisch gekozen grootste partij die de wil heeft uitgesproken om op politiek niveau te onderhandelen, dan speelt men de radicale elementen, die zich van Hamas afsplitsen, in de kaart.
Natuurlijk kan men zaken doen met Hamas, het is uiteindelijk een pragmatische nationalistische politieke organisatie. Keer op keer laten Hamas-woordvoerders weten dat de organisatie voor een twee staten oplossing is. De Palestijnen zijn nooit het probleem geweest voor een ware vrede. De PLO heeft zich herhaaldelijk uitgesproken voor een Palestijnse staat op de Westbank en de Gaza Strook, op de 22 procent van de 47 procent die de Palestijnen van de VN hadden gekregen. De resterende 25 procent, meer dan de helft van het land dat hen was toegewezen, hebben ze opgegeven. En ook Hamas is voor vrede. Het zijn de Israëli’s die nooit echt naar vrede hebben gestreefd, ze willen grote delen van de Westbank niet opgeven, ze blijven het internationaal recht en talloze VN-resoluties schenden. En zolang het Westen het Israëlisch radicalisme blijft steunen kunnen de zionisten doorgaan met het blokkeren van een rechtvaardige vrede. Onder de Israëlische elite bestaat een grote angst, niet voor oorlog maar voor vrede, en wel omdat vrede een bedreiging is voor de interne samenhang en de onderlinge machtsverhoudingen. Als er geen collectieve reden meer is om permanent gemobiliseerd te blijven, dan betekent dit een grote bedreiging van de oorlogsmentaliteit die nu een grote samenhang schept. Op hun beurt zullen dan de financiële en militaire belangen van de heersende klasse in Israël ernstig worden aangetast. Bovendien zal het opgeven van de bezette gebieden een economische schadepost zijn voor al die partijen die nu miljarden verdienen aan de bouw van nederzettingen, het leasen van gestolen land, het aanleggen van wegen en de hele infrastructuur van de bezetting. En dan laten we de miljardensteun aan militair materieel van vooral de VS nog buiten beschouwing. Zodra er vrede is, zal ook die steun aan Israel op losse schroeven komen.
De voornaamste bijdrage aan een oplossing zal vanuit het Westen moeten komen. De Verenigde Staten en Europa zullen Israël onder druk moeten zetten, zullen het land moeten dwingen om de VN-resoluties uit te voeren. Die VN-resoluties zijn door het Westen opgesteld om nota bene de veiligheid van Israëlische te garanderen. Waarom zouden Irak of de Balkan wel VN-resoluties moeten uitvoeren om te voorkomen dat niet alleen hun regimes maar ook hun infrastructuur wordt vernietigd, en Israël niet? Waarom laat het Westen Israel doen wat het wil? Het Westen zou erop moeten toezien dat zijn eigen resoluties worden uitgevoerd en dat het internationaal recht wordt gerespecteerd. Zo niet, dan ondergraven ze het hele bouwwerk van recht waaraan ze zelf zo lang hebben gewerkt. Deze resoluties brengen Israël op geen enkele manier in gevaar, integendeel, ze beschermen juist Israël. Zolang het Westen niets onderneemt holt ‘t het internationaal recht uit en ondergraaft het de positie van de Palestijnen die een op recht gebaseerde oplossing zoeken.
De PLO is sinds de Oslo-Akkoorden er niet in geslaagd om de talloze beloften te verwezenlijken. Deze Akkoorden beloofden de Palestijnen een eigen onafhankelijke staat. Dat is niet gebeurd. Deze Akkoorden beloofden dat het recht op terugkeer voor Palestijnse vluchtelingen zou worden bediscussieerd. Dat is niet gebeurd. Deze Akkoorden beloofden dat er een einde zou komen aan de uitbreiding van de joodse nederzettingen. Dat is niet gebeurd. En zo zijn er talloze beloften nooit ingelost. Intussen bleef de uiteindelijke macht in handen van de Israëli’s die erin slaagden de Palestijnse elite te corrumperen, waardoor de nationale vastberadenheid om op te komen voor onze rechten, ondermijnd werd. Die corruptie van de Palestijnse Autoriteit werd zo groot dat het de hele structuur aantastte van de Palestijnse samenleving die nog steeds onder een bezetting leefde en leeft. Uit Palestijns onderzoek bleek dat tenminste 40 procent van de westerse ontwikkelingsgelden in de zakken verdween van de eigen de PLO-elite. En die corruptie gaat onder de huidige president Mahmoud Abbas ongestoord verder. Ondertussen was en is Hamas druk bezig met haar maatschappelijk netwerk, die niet gecorrumpeerd is. Hun activiteiten binnen de Palestijnse gemeenschap worden alom geprezen, van links tot rechts. Ik ken seculiere mensen uit Bethlehem die voor Hamas zijn gaan werken omdat ze doodziek werden van de corrupte leiderschap van Fatah en de PLO. Tegelijkertijd beloofde Hamas dat het vasthield aan de belofte van een eigen onafhankelijke staat op de Westbank en de Gaza Strook. Een belofte die de Palestijnse Autoriteit bezig was te verkwanselen. Omdat Hamas in haar streven geloofwaardiger leek dan de PLO stemde de meerderheid op hen.
1 | 2 | 3 | 4 | 5
|
