|
Ik denk dat we op twee verschillende niveaus met deze zichzelf traumatiserende en gevaarlijke mensen moeten omgaan. 1. Het voortzetten van ons verzet. 2. De Israëli’s ervan doordringen dat ze moeten integreren in de regio. En dat kan alleen door allereerst hun misdaden tegenover de Palestijnen te erkennen zodat de situatie genormaliseerd kan worden en ze van hun angst verlost kunnen worden. Nu verloochenen ze nog de werkelijkheid, ze ontkennen de ware geschiedenis, maar zodra ze hun misdaden onder ogen zien dan is de diagnose gesteld en kan de behandeling van de ziekte volgen. Ik ben ervan overtuigd dat dit ook gaat gebeuren, het is nu eenmaal de menselijke natuur om te trachten in harmonie met de omgeving te leven, geen mens wordt agressief geboren, mensen worden zo gemaakt. Op een bepaalt moment zullen de Israëli’s zich realiseren wat ze de Palestijnen hebben aangedaan en dat zal denk ik de komende twintig jaar gebeuren. De huidige generatie wil niet langer meer permanent als soldaat leven. Ze willen net als iedereen een normaal bestaan leiden, samen met hun familie in vrede met de omgeving leven. En het verlangen zal steeds groter worden onder grote groepen mensen. Geleidelijk aan wordt Israël een moderne samenleving. Degenen die het land konden verlaten hebben dat gedaan of staan op het punt dat te doen. Degenen die achterblijven vallen in twee groepen uiteen, allereerst de armen die nergens naar toe kunnen, die gedwongen zijn te integreren in de regio en dus de natuurlijke bondgenoten zijn van de Palestijnen. De tweede groep is klein en bestaat uit de politieke, economische, militaire elite die in Israël de dienst uitmaakt. Die elite doet er alles aan om de angst onder de Israëli’s hoog te houden, logisch, want ze ontlenen er hun status en inkomen aan, ze bezit de Israëlische massamedia die elke dag weer een vijand creëert. De establishment is klaar met de verwoesting van Irak en meent nu dat Iran aan de beurt is of Syrië of de Palestijnen weer eens. De muur is een uiterst zichtbare illustratie van het feit dat de Israëlische elite de gewone mensen niet met rust laat, hen permanent gemobiliseerd houdt. Die muur maakt het fysiek onmogelijk dat Israëlische burgers naar wegen zoeken om samen te werken met Palestijnen. De gevestigde orde wil geen communicatie over en weer, vandaar de muur die de angst onder de Israëli’s alleen maar in stand houdt en bevordert. Welnu, wat Palestijnen als ik proberen te doen is door de muur heen breken om de Israëlische burgers te vertellen dat ze onze natuurlijke partners zijn voor samenleven en vrede en dat dit land een thuis is voor ons allen.
Die muur is geen teken van succes, integendeel, hij toont een geweldige nederlaag aan van Israël. Hij is een symbool van hun onvermogen. In 2008 is het precies 60 jaar geleden dat de Nakba begon. Maar ondanks al die jaren van verdrijven, bezetten, onderdrukken, hebben ze de Palestijnen niet volledig weten te verdrijven en ook niet klein weten te krijgen. De zionisten van ’48 hadden verwacht dat de vluchtelingen in het niets zouden verdwijnen, ergens in het achterland van de Arabische woestijn, dat ze zouden opgaan in de grote kaste van armen en ontheemden. De ouden zouden sterven, de jongeren zouden vergeten en het probleem zou uitsterven. Maar zie, ze hebben nu na zes decennia nog steeds een muur nodig, die paradoxaal genoeg de Palestijnen buitengewoon zichtbaar maakt. Ondanks alle Israëlische onderdrukking hebben we de laatste zes decennia veel bereikt. Na de Nakba zijn we erin geslaagd een eenheid te scheppen, onze identiteit veilig te stellen, voor onze rechten op te komen, vroeger werden we alleen maar als terroristen gezien, nu worden we als volk met rechten erkend. Onze rechten liggen vast in het internationaal recht, zoals opnieuw bleek uit een uitspraak van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag. Zestig jaar lang hebben we voor onze rechten gevochten, nu worden ze erkend door de overgrote meerderheid van de internationale gemeenschap. Het is duidelijk geworden: wij zullen nooit verdwijnen, de Palestijnen zullen altijd blijven bestaan, net als de joden. De vraag is alleen hoe lang de Israëlische elite dit zal blijven ontkennen.
Nu is er voor de Palestijnen een tweede, veel moeilijkere fase aangebroken, te weten het daadwerkelijk verwezenlijken van onze rechten. We vechten namelijk niet alleen tegen de joods-Israëli’s, maar tegen de belangen van de Verenigde Staten en Europa. Het Westen is verantwoordelijk voor de holocaust, dat een stigma is op de geschiedenis van de mensheid. De Palestijnen zijn daar niet schuldig aan geweest, maar betalen wel een zware prijs ervoor. Om van hun kwade geweten af te komen en hun oliebelangen veilig te stellen steunt het Westen blindelings al jarenlang Israël op diplomatiek, politiek, economisch en zelfs militair gebied. Het Westen is zelfs bereid om daarmee alle universele waarden, de mensenrechten en het internationaal recht in het algemeen te schenden. Wat wij nu doen is het Israelische racisme en de Israëlische etnische zuiveringen steeds weer aan de kaak stellen in een poging de Westerse belastingbetaler duidelijk te maken dat met zijn geld deze terreur in stand wordt gehouden. Wij willen de westerlingen laten zien dat de schendingen van het internationaal recht en de mensenrechtenconventies door het Westen mogelijk worden gemaakt, nota bene al die waarden waarvoor vooral ook de westerling zo gestreden heeft. Ondertussen heeft Israël enkele geweldige nederlagen geleden. Tijdens de eerste intifada werd Israël verslagen, aangezien ze het verzet niet de kop in wisten te drukken. En ook de tweede intifada heeft het verloren, want Israël is gedwongen geweest om vergeefs zijn meest geavanceerde wapens tegen ons te gebruiken, van de allernieuwste Merkava-tanks en Apache helikopters tot aan raketten en F’16’s. De Merkava op de Westbank is speelgoed geworden van de Palestijnse kinderen die achterop de tank springen en van het vluchtelingenkamp Dheisheh via Beit Jala naar Bethlehem meerijden, want die tank is blind, van voren kun je niet zien wat er van achteren gebeurt. Dat hele militaire krachtsvertoon was een nederlaag, want de allereerste wet van geweld is dat je altijd je kracht moet verbergen om de tegenstander angstig te houden. Israël is dat vermogen totaal verloren, en dat is een geweldige psychologische nederlaag. De superioriteit van het Israëlische leger is afgelopen. Ze kunnen van alles uit de kast trekken, maar wij schrikken er niet meer voor terug, en dat weten ze. En ook in Zuid Libanon verloren ze, een guerrilla kan niet door een conventioneel leger worden verslagen. Ze verloren er twee keer, de eerste keer in 2000 toen hun leger niets anders kon dan terugtrekken en de tweede keer in de zomer van 2006. Volgens de media van Hezbollah vochten er toen slechts 3000 manschappen tegen de Israëlische strijdkrachten, 3000 goed gemotiveerde, goed getrainde guerrillastrijders met uitstekende communicatiemiddelen en zeker niet bang. In tegenstelling tot de Israëlische soldaten, die wel bang zijn en steeds minder gemotiveerd. De Hezbollah guerrillastrijder heeft een motief om te vechten, een doel. En de Israëlische soldaat niet, die wil niet sterven om nog meer land te bezetten. Hij wordt daar niet beter van. Dat is het grote en doorslaggevende verschil.
De Amerikanen zouden zich serieus moeten gaan afvragen wat ze werkelijk met het Midden-Oosten aan willen, want nu vernietigen ze hun eigen belangen. Ze hoeven zich niet te verbinden aan één of andere partij om hun oliebelangen veilig te stellen. Door hun onvoorwaardelijke steun aan Israël, verliezen ze en dat is een groot probleem voor de Verenigde Staten. Israël doet de Amerikanen geen goed. Waarom zouden ze Israël nodig hebben? Alle oliesjeiks hebben de kant van de Amerikanen gekozen, Egypte is pro-Amerikaans en zo ook Jordanië. Als hun buitenlandse politiek bepaald blijft door de pro-Israel lobby dan zijn ze over twintig jaar geen grootmacht meer, dan zal China hun plaats innemen. De Amerikaanse economie zal geleidelijk aan ineen blijven zakken als het zo doorgaat. Alleen al vanaf begin 2006 tot midden september 2007 verloor de dollar 20 procent van zijn waarde, de euro is de machtige munteenheid geworden. De Europeanen worden economisch en dus politiek steeds belangrijker. Wij Palestijnen doen oprecht een beroep op Europa om trouw te blijven aan universele waarden. Zij hebben de basis gelegd voor de mensenrechten en het internationaal recht. De oorlogstribunalen waren en zijn in Europa gevestigd. Den Haag is de hoofdstad van het internationaal recht, het Internationaal Hof van Justitie is er gevestigd en het Internationaal Strafhof. Het recht is het enige dat ons mensen beschermt tegen de waanzin. Het is recht of oorlog, er is geen tussenweg. En dat geldt niet alleen voor Europa, maar voor de hele mensheid.
1 | 2
|
