Home
Interviews
Over de auteur
Bestellen

Naast deze rechtsregels bestaat er de meer dan 130 keer door de Verenigde Naties bevestigde Resolutie 194 uit 1948, waarvan artikel 11 bepaalt dat ‘de [Palestijnse] vluchtelingen die wensen terug te keren naar hun huizen en in vrede willen leven met hun buren toegestaan moeten worden om dit op de vroegst mogelijke datum te doen, en dat compensatie moet worden betaald voor het bezit van degenen die ervoor kiezen niet terug te keren en voor het verlies van of schade aan het bezit dat, volgens de principes van het internationaal recht of andere rechtsregels, vergoed moet worden door de verantwoordelijke regeringen of autoriteiten.’ Bovendien is er het Internationaal Verdrag betreffende de Status van Vluchtelingen, daterend uit 1951, waarbij geldt dat het beginsel van bereidwilligheid essentieel is. Vluchtelingen mogen bepalen of ze terug willen of niet. Alleen op die manier is een duurzame oplossing mogelijk. De internationale gemeenschap dient zich daaraan te houden en houdt zich daar ook aan zoals ondermeer blijkt uit het Akkoord over Bosnië uit 1994, het Dayton Akkoord van 1995, het Akkoord over Kroatië en het Akkoord betreffende Guatemala. Ondanks deze precedenten weigert het Westen om politieke redenen de rechten van de Palestijnen te respecteren. De Zuid-Afrikaanse hoogleraar John Dugard, Speciale Rapporteur van de VN-Mensenrechtencommissie voor de Situatie in de Bezette Gebieden, uitte dan ook fundamentele kritiek op de VS, EU, Rusland en de VN omdat ‘het kwartet en de roadmap waaraan het zich verbonden heeft niet de rechtstatelijke beginselen of het respect voor de mensenrechten voorop stelt [en] de roadmap loopt het risico de fouten van het Oslo proces te herhalen, dat eveneens geen rekening hield met mensenrechten overwegingen.’ Opmerkelijk is tevens dat de Algemene Vergadering van de VN in een resolutie met 150 stemmen voor en 6 tegen de advisory opinion van het Internationaal Gerechthof bekrachtigde en Israël opriep om de uitspraak te gehoorzamen, dat wil dus zeggen, Israël opriep de Muur af te breken en de joodse nederzettingen op de Westbank te ontruimen, een oproep die Israël naast zich neerlegde. Sterker nog: de uitbreiding van de nederzettingen en de bouw van de muur gingen ongestoord door. Hoewel alle landen van de Europese Unie vóór de resolutie stemden verbonden ze geen enkele consequentie aan de weigering van Israël om niet alleen de uitspraak van ’s werelds hoogste rechtscollege te gehoorzamen maar ook de wil van de wereldgemeenschap. Integendeel, de overwinnaar van de democratisch verlopen verkiezingen, Hamas, werd vervolgens door het Westen geboycot terwijl de politieke, economische, diplomatieke en zelfs militaire steun van de VS en de EU aan de ‘joodse natie’ onbelemmerd bleef doorgaan. De Palestijnen en ook onafhankelijke buitenstaanders beschouwen het westerse beleid als buitengewoon hypocriet. Vooral ook omdat het Westen het belang van respect voor de mensenrechten keer op keer benadrukt zodra het de EU en de CS uitkomt. Artikel 2 van de Associatie Overeenkomst tussen de Europese Unie en Israël stelt dat ‘Betrekkingen tussen de Partijen, zowel als de voorwaarden van de Overeenkomst zelf, gebaseerd moeten zijn op respect voor de mensenrechten en democratische principes.’ Dat nu juist die op grote schaal al vele jaren lang ernstig door Israel worden geschonden, betwijfelt geen enkele serieuze waarnemer. Ondertussen blijft het Westen weigeren stappen te ondernemen tegen Israël en schendt het op die manier de eigen overeenkomsten en verpolichtingen. Even inconsequent is de houding van de Europese Unie met betrekking tot de clausule van de advisory opinion van het Internationaal Gerechtshof waarbij staten worden opgeroepen ‘geen hulp of steun te verlenen voor het in stand houden van situatie die door de … bouw [van de Muur] is geschapen.’ Desondanks steunt de Europese Unie op elk gebied de staat Israël waardoor de illegale situatie in de bezette gebieden almaar aantoonbaar verslechterd. Uit gesprekken met diplomaten in zowel Israël als de bezette Westbank blijkt al snel dat geen van de landen van de EU Israël durft te bekritiseren. Het probleem voor het Westen is nu dat niet alleen de Palestijnen zich bewust zijn van de westerse tweeslachtigheid, maar ook de Derde Wereld. Voor hen is wat officieel heet het Israelisch-Palestijns conflict illustratief voor de houding van democratische Westen. Maar al te vaak wordt door de westerling vergeten dat de helft van de mensheid onder de achttien jaar is en voor de overgrote meerderheid in Derde Wereld leeft. Het gaat om drie miljard jonge mensen met dezelfde hoop en aspiraties als hun leeftijdgenoten in het Westen. Maar in tegenstelling tot hen worden zij in het dagelijkse leven geconfronteerd met de frustrerende werkelijkheid van armoede en onderdrukking. Ze zien dat de met de mond beleden idealen in de praktijk voortdurend geschonden worden zodra de westerse economische belangen in het gedrang lijken te komen. Zij identificeren zich eerder met de Palestijnen dan met westerlingen. Ze herkennen de onrechtvaardigheid en de schending van elementaire mensenrechten. En deze massa van steeds woedender wordende jonge mensen, die in een uitzichtloze situatie verkeren, groeit met de dag. De aanslagen van 11 september 2001 op het economische en militaire icoon van de westerse macht waren een waarschuwing. 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9