|
Ik zet de feiten zoals ze mij verteld zijn op een rijtje. Aida Touma Sliman luistert, knikt regelmatig instemmend. Ik leg haar het volgende voor: mevrouw Sliman, u bent voor een twee staten oplossing. Dat is opmerkelijk want zoals u weet vernietigt Israël de mogelijkheid van een levensvatbare Palestijnse staat. De Westbank is opgedeeld in talloze Bantoestans waartussen de Palestijnen zich niet vrij kunnen bewegen. Ook op die manier wordt het economische leven gewurgd. De ondergrondse watervoorraden blijven in handen van Israël. De goed geschoolde Palestijnen vertrekken nu omdat ze merken dat ze hier geen toekomst kunnen opbouwen. Achterblijven de armen en ongeschoolden die een voedingsbodem zullen zijn voor terrorisme en dat speelt Israël alleen maar in de kaart, want op die manier hebben ze een argument in handen om de bezetting voort te zetten, of om gewelddadige invallen te doen, en om nog meer land uit zogeheten veiligheidsoverwegingen te confisqueren. Toch kiest uw beweging voor een twee staten oplossing. Dan is er nog de kwestie van de miljoenen vluchtelingen. U kunt niet namens hen spreken. Moet u hetgeen u voorstelt dan ook niet eerst coördineren met die vluchtelingen, want het zal een effect op hen hebben en op hun recht van terugkeer naar Israël? U streeft naar een echte democratische staat Israël, waardoor het exclusief joodse karakter van het land wordt aangetast, met andere woorden: juist dat waarvoor de zionisten een eeuwlang hebben gevochten en al dat land hebben veroverd, zouden ze daardoor verliezen. Onder andere door het doodschieten van Palestijns Israëlische demonstranten in 2000 heeft de Israëlische staat de Palestijnse gemeenschap gewaarschuwd voor wat er zal gebeuren als het blijft eisen dat Israël een echte democratische staat wordt voor al zijn burgers. Een minister in het Israëlisch kabinet stelt een ‘transfer’ voor waarbij u en de uwen gedwongen het Israëlisch staatsburgerschap verliest. Kortom, nadat de joods Israëli’s klaar zijn met de Palestijnen op de Westbank komen de Palestijnen in Israël aan de beurt zodra die op een democratische manier het exclusief joodse karakter van de staat willen aantasten. Ondertussen blijft Israël het spel van verdeel en heers spelen en u laat zich tegen elkaar uitspelen door voor een twee staten oplossing te kiezen.
Aida Touma Sliman: ‘U heeft gelijk, maar ook al heeft u gelijk, ik weiger mijn hele leven lang gedeprimeerd te raken door de situatie waarin we verkeren. Bovendien word ik gedwongen een keuze te maken tussen twee mogelijkheden. Daarnaast is het zo dat ik uiteindelijk twee mogelijkheden heb. Of ik accepteer een staat die zichzelf definieert als uitsluitend joods en probeer verder zoveel mogelijk mijn eigen leven te leven, terwijl ik me tegelijkertijd realiseer dat zolang de rechten van de gemeenschap waartoe ik behoor niet gerespecteerd worden ook mijn rechten als individu niet gegarandeerd zijn. Of ik leg bij het onrecht neer en emigreer. Welnu, ik aanvaard allebei de keuzen niet. Ik heb veel van de wereld gezien, maar ik zou nergens anders willen leven dan hier. Gezien dat feit eis ik mijn recht op om mijn situatie hier te kunnen verbeteren. U doet voorkomen dat wij niet willen vechten voor het recht op terugkeer. Die aanname is onjuist, wij beschouwen dat een fundamenteel recht, het is onvervreemdbaar. Dat wij na al die jaren nu voor onze eigen rechten opkomen als Palestijnen in Israël wil niet zeggen dat wij de positie van de vluchtelingen veronachtzamen. Voor het eerst stellen wij de veronderstelling ter discussie dat een joodse en democratische staat kan samengaan. Of de staat is democratisch en dus van al zijn burgers of de staat is joods en dus niet voor de Palestijnse burgers en dus niet democratisch. Dat spreekt voor zich. Nadat wij in december 2006 onze toekomstvisie hadden gepubliceerd was de eerste reactie van de Israëlische gevestigde orde er een van ‘’Oh, ze denken nu na de debacle van de oorlog in Libanon dat wij zwak zijn en dat ze nu eisen kunnen stellen.’’ Dat was natuurlijk kolder want onze onderlinge discussies waren al anderhalf jaar eerder begonnen. Een week nadat we het rapport hadden gepubliceerd werd het tijdens de kabinetsvergadering besproken en verklaarde het hoofd van de Shabak, de binnenlandse veiligheids dienst, onmiddellijk dat geen enkele poging zou worden toegestaan om de joodse identiteit van de staat te veranderen, zelfs niet via democratische weg. En hij zei voorts dat de mensen die de toekomstvisie hadden opgesteld scherp in de gaten zouden worden gehouden en dat informatie over deze groep verzameld werd. Ons rapport veroorzaakte een grote schok in Israel en we hoorden zelfs van mensen die wij als vrijzinnige joden beschouwden dat als ze moesten kiezen tussen een democratische of een joodse staat ze dan voor een joodse staat zouden stemmen en dat ze geen enkele verandering daarin zouden toestaan. Maar als wij het hier hebben over democratie, mensenrechten en het internationaal recht dan moet duidelijk zijn dat niet alleen onze joodse landgenoten het recht hebben om het joodse karakter van de staat te verdedigen, maar dat ook wij Palestijnse ingezetenen van Israël het recht hebben om te bepalen in wat voor een staat wij willen leven. Zo werk de democratie nu eenmaal.’ Aida gaat niet in op de strekking van mijn analyse. Die blijft overeind. Wanneer ik aandring, zegt ze: ‘Het is niet het één of het ander. Een twee staten oplossing betekent niet dat het recht op terugkeer vervalt.’ Ze draait om de hete brij heen. Ze weet dat Israël nooit het joodse karakter van de staat zal opgeven, dus nooit de vluchtelingen zal laten terugkeren. Met andere woorden, de naar schatting zeven miljoen vluchtelingen kunnen dan alleen op de Westbank worden opgevangen, Gaza is al overbevolkt. Maar zoveel mensen zal de nieuwe Palestijnse staat niet kunnen opvangen en zeker niet in die kleine van elkaar geïsoleerde kantons die Israël van de Westbank heeft gemaakt. Met andere woorden: een twee staten oplossing is geen oplossing voor het vluchtelingenprobleem, zelfs niet eens een aanzet daartoe, maar juist een voortzetting ervan. Ze ontwijkt de vraag over het verdeel en heers. Ze zegt: ‘Wij zijn niet langer meer dezelfde mensen als in 1948. Wij zullen ons ditmaal verzetten. Ik zal u zeggen, als iemand mij naar een vrachtwagen sleept om me uit mijn vaderland te zetten, dan vecht ik terug. Dat is ook mijn recht. Wij accepteren geen etnische zuivering meer zoals in 1948. De droom van extremistische zionisten om alle Palestijnen te verdrijven is onmogelijk geworden. Daarom hebben ze nieuwe methoden ontwikkeld die op de bezette gebieden een stille etnische zuivering op gang heeft gebracht. En dat moet aan de kaak worden gesteld en moet worden gestopt. Tot nu toe zijn ze niet in staat geweest onze geest te breken. Wat stelt u voor dat we doen?’ Ik antwoord: ‘Strijd samen met alle andere Palestijnen, de vluchtelingen, de onderdrukten in bezet gebied.’ Ze zegt: ‘Ik denk dat we nog veel moeten leren van hoe we ons het best kunnen organiseren, maar dit alles is een onderdeel van een proces. Elk volk dat voor zijn vrijheid strijdt moet door dat proces heen. Natuurlijk, de Palestijnen maken fouten, vele fouten zelfs. Ik zeg niet dat wat wij bereikt hebben sinds de oprichting van de PLO magnifiek is, want dat zal het pas zijn als er daadwerkelijk een levensvatbare Palestijnse staat is en het recht op terugkeer verwezenlijkt is, maar dat wij als volk erin geslaagd zijn om onze zaak onder de aandacht van de wereld te brengen. We zijn als volk niet weggevaagd zoals de zionisten wilden. Dat wil niet zeggen dat ik blij ben met het Oslo-proces of met de Fatah kliek of met Hamas, maar dat is allemaal politiek. Vergeet niet, wij Palestijnen zitten in de buik van het beest, en we worden belaagd door bezetting, onderdrukking, armoede. Ik geloof dat de ergste vijand van de Palestijnse vrijheidsstrijd de omvang van de armoede is, speciaal in de Gaza Strook. En die armoede is niet toevallig. Hier vindt als het ware een wetenschappelijk experiment plaats waarbij getest wordt tot hoever men moet gaan om een volk te breken. Als proefdieren zitten de Palestijnen in een omheind kamp opgesloten. Desondanks, we bestaan nog als volk met hoop en aspiraties.’
Zie ook:
Women Against Violence
'The future vision of the Palestinian Arabs in Israel' (o.a. door Aida Touma Sliman)
1 | 2
|
